caracter
caractēr, s. charactēr.
căractēr, v. char-.
De salinis,
alumine, Caractere, herba rubea, lini maceratura, etc.
Carraria, Caracterenim nihil est.
Divinationes,
sortilegia, auguria, sive in votis, quas Brevia seu Caracteres vocant, etc. Vide
Characteres magici in Character.Judei cessent ab usuris et
blasphemiis, sortilegiis et Caracteribus. Gall. Caraz. Hinc
Encarater, Fascinare, in Lit. remiss. ann. 1404. ex Reg. 158. Chartoph. reg. ch. 360 :
André Guibretea.... couru après une femme en disant : Pute vielle, tu
m'as Encaraté. Vide Caragus et Caraula.In quo sigillo erat Caracter unius avis cum una ala desuper
extensa, et subtus pedes dictæ avis erat Caracter unius avis quasi palmæ. Lit.
ann. 1307. tom. 6. Ordinat. reg. Franc. pag. 239. art. 6 : In
(sigilli) Caractere erunt scutum domini regis cum floribus lilii ex una
parte, etc. Lit. ann. 1372. tom. 5. earumd. Ordinat. pag. 513 : Et a en
la Caratere dudit seel un ymaige de royne coronnée, etc. Pro Monogrammate
occurrit in Charta ann. 1183. ibid. pag. 238 : Præsentem cartam sigilli nostri
auctoritate et regii nominis Caratere inferius annotato communiri præcepimus.
Vide Tract. novum de Re Diplom. tom. 5. pag. 17. et infra
Karacter.