catta
catta, ae, f.,
- an unknown species of animal (acc. to Gloss. Vet. = αἴλουρος; cf. the Germ. Kater, Katze, cat), Mart. 13, 69, 1.
catta, ae, f. (cattus) = αἴλουρος (Gloss.), die Katze, Mart. 13, 69. Vulg. Baruch 6, 21. Placit. de medic. 18. no. 1 sqq.
quedam animalia nascuntur parva et efficiuntur magna, ut canis, gatta, agnus, porcus, homo, bos
scimus quasdam [mulieres ], in forma ~arum a furtive vigilantibus de nocte visas et vulneratas, in castro vulnera ‥ ostendisse
stercus cate cum aceto illinitum
~a, A.a †hecatte [? l. ]shecatte
1 catta, æ, f. (cattus), chatte : Mart. 13, 69, 1.
KattSarracenis, ut est in Glossario ad calcem Itinerarii Hierosol. Bern.
de Breydenbach.
Supra corpus eorum et supra caput
eorum volant noctuæ et hirundines et aves etiam, similiter et Cattæ. Joannes
Diac. lib. 2. Vitæ S. Gregorii cap. 60 : Nihil in mundo possidebat, præter unam
Cattam, quam blandiens crebro, quasi cohabitatricem in suis Evagrius lib. 6. cap. 24. : Αἴλουρον, ἣν Κάτταν ἡ συνηθεία λέγει . CataCattareidem forte quod
Captare: unde nos etiamnum
Cattare, quod faciunt feles, qui mures captant et observant. Metellus in Quirina lib. :
... Ut adustus timet incendia Cattus. Catus.
Cattus marinus, Bernardo
de Breydenbach. Itin. Hierosol. pag. 222.
Catta marina, Ruodlieb. fr. 3. vers. 132. Ecbasis vers. 654 :
Cœrula Catta Maris conservet strata jacentis. Cernebatur dæmon, qui eum possidebat, in ventre ejus hac et illac
discurrendo vagari : ut putares illum modo per os, modo per inferiores partes corporis
fugam parare. Quibusdam vero, qui circumstabant, manus ad discursum inimici
protendentibus, et quod in modum parvuli Cati discurreret Francigena lingua
dicentibus, ille contra, qui linguæ ipsius omnimodis inscius erat, subridens, eadem
lingua similiter verbo diminutivo consonanter respondebat dicens : Non ut catulus, sed
ut catellus.Gatto. Joan. de Janua :
Cattus, quoddam animal
ingeniosum, sc. murilegus, quod alii dicunt Gattus, per g. sed corrupte. Domnizo
lib. 1. de Vita Mathild. : Stat male cum Gatto mus in sacco simul arcto. Cuidam suggerenti ut pelles saltem
Catinas admitteret, etc. Continuator Florentii Wigorniensis pag. 663 :
Nulla Abbatissa carioribus utatur indumentis, quam agninis, vel Cattinis.
Dedit quoque
Ruellonus de Arbreo decimam suam de Capella : cui dederunt Monachi palafredum et
pelles Catinas.Pellicias habebant, jacebant super cilicia, habebant coopertoria Cattina.
Omnia
pellicia sunt generis agnini et albi, coopertoria vero aut de ægno, aut Catini, aut
putonii seu leporum, et nunquam de ullo genere majoris pretii. S. Willelmi
Constitut. Hirsaug. lib. 2. cap. 37 : Capellum de pellibus ovinis sive
Cattinis.pelles Cattinævulgares : at contra in pretio habitæ cattinæ pelles Hispanicæ,
Peaux de chats d'Espagne, de quibus Consuetudines Cluniac. Petri Venerab. cap. 17 :
Cattinarum, sive aliarum
pellium notabilis et damnabilis Curiositas, quæ in tantum, ut ipse novi, processerat, ut
Gallicanorum Cattorum pellibus contemptis, ad Iberorum vel Italorum Pelles cattarum silvestrium, quas
Peaux de chats sauvages, in Regesto peagiorum Parisiens. quibus opponuntur,
Une couverture de gris, une houppellande de
brunete fourrée de Chas de Haultemort. Vide in Catta 2.catta, ae, f.: nome di un uccello Marz.