cinta
Fuit attracta de ambobus cruribus et pedibus et tota
persona a Cinta ; id est, ab ea corporis parte, quæ cingi solet, quæque etiam
dicitur Gallice Ceinture. Acta B. Tarasiæ tom. 3. Junii pag. 477 :
Habeat et
meas Cintas, scarlatas, et penas varias arançanes. Acta S. Franciscæ Romanæ tom.
2. Martii pag. 164 : Habebant super earum capita singulas Cintas igne accensas ;
i. e. circulos. Vocem Cintametiam accipiunt Itali pro Murorum ambitu, quem Galli
Erectis etiam trabucchis quampluribus, frangebant die noctuque castrum
et castri palatium quasi destruxerunt ex toto. Villam etiam et Cintam castri die
xv. exeunte Junio comburerunt. Et lib. 12. cap. 14 : Die
ix. exeunte Augusto, consenserunt et dederunt extrinsecis impugnantibus
castri munitionem extremam, quæ Cortina vulgariter dicitur, sive Cinta. Vide
Cintum.