collaticius
Could not find collaticium in Logeion dictionaries.
collaticium masculine genitive plural, neuter genitive plural, masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of collaticius
collātĭcĭus (conl-) or -tĭus, a, um, adj. [confero],
- brought together, raised by contribution, mingled (post-Aug.): instrumenta, Sen. Cons. ad Marc. 10, 1: stipe, Ap. Met. 8, 26, 17; myrrha, Plin. 12, 16, 35, § 69: aere, Tert. adv. Val. 12: sepultura, effected by contributions, Quint. Decl. 6, 11: PECVNIA, Inscr. Orell. 3730.
collātīcius (conlātīcius), a, um (confero), zusammengetragen, a) übh. = gemischt, murra, Plin. 16, 69. – b) leihweise od. als Beitrag zusammengetragen, zusammengebracht, geliehen, instrumenta, Sen.: stips, Apul. u. Amm.: aes, Tert.: pecunia, Corp. inscr. Lat. 10, 411: praedae, Monum. Anc. 3, 24 M.: sepultura, durch zusammengebrachte Beiträge bewerkstelligt, Ps. Quint. decl.
collātīcĭus, (16) a, um (confero), ¶ 1 mélangé, formé dʼun mélange : Plin. 16, 69 ¶ 2 fourni par plusieurs personnes : sepultura collaticia Ps. Quint. Decl. 6, 11, sépulture donnée à frais communs || dʼemprunt : Sen. Marc. 10, 1.