columnatus
Could not find columnatum in Logeion dictionaries.
columnatum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of columnatus
cŏlumnātus, a, um, adj. [columna],
- supported by posts or pillars (perh. only in the foll. exs.): tholus, Varr. R. R. 3, 5, 12: diversoria, Ambros. de Cain et Abel, 1, 5, 19: pons, Ampel. Lib. Mem. 8, 3.—Humorously: os, i.e. supported upon the hand, Plaut. Mil. 2, 2, 57 (212); cf. id. ib. 2, 2, 54 (209).
columnātus, a, um (columna), durch Säulen (Pfeiler) getragen od. gestützt, tholus, Varr. r. r. 3, 5, 12: diversoria, Ambros. de Cain et Abel 1, 5, 19: pons, Ampel. 8, 3: porticus, Corp. inscr. Lat. 8, 23208: wehmütig scherzh., os columnatum poetae esse indaudivi barbaro, habe (in Kummer u. Leid) das Kinn mit dem Arm gestützt, Plaut. mil. 211. – Vgl. über d. Geschichte d. Wortes Funk in Wölfflins Archiv 6, 256.
cŏlumnātus, a, um (columna), soutenu par des colonnes : Varro R. 3, 5, 12 || [fig.] columnatum os Pl. Mil. 211, menton appuyé sur la main.