colurus
cŏlūrus, a, um, adj., = κόλουρος, mutilated; hence,
- I In astron.: coluri circuli, = κόλουροι, the colures, two circles passing through the equinoctial and solstitial points, and cutting each other at right angles at the poles, Macr. Somn. Scip. 1, 15. —
- II In metre: metrum, a syllable too short, Plotius, Metr. p. 2649 P.
colūrus, a, um (κόλουρος), verstümmelt, metrum, um eine Silbe zu kurz, Gramm.
hec ‥ parallelos ~osque depingit
orbem fere totum ~is cingunt
circulus equidiem librans, austrumque colurus / qui secat et boream
cyclos distantes equaliter atque coluros
‘uros’ idem est quod cauda vel bos, unde ~us dicitur quasi ‘colens uros’
in quadras orbem scindunt cinguntque coluri
quatuor in geminis costas exire coluris / aspice, qua totum cingit uterque polum
sunt alii duo circuli in spera majores, qui dicuntur ~i, quorum officium est distinguere solstitia et equinoctia: dicitur autem ~us acolon , quod est membrum, eturos , quod est bos silvester
alium ~um, ‥ qui vocatur ~us transiens per equinoctia
~i et omnia signa zodiaci
cŏlūrus, i, m.: (t. astr.), coluro.