communalis
commūnālis, e, adj. [commune],
- belonging to the community: loca, Aggen. p. 41 Goes.
commūnālis, e (commune, s. commūnis), zur ganzen Gemeinde gehörig, Gemeinde-, loca, Gromat. vet. 48, 23; 55, 22 u.a.
hanc nostram concessionem ‥ fecimus nos communi consilio civitatis et ~i sigillo nostro confirmavimus
volo quod nulli invitentur ad ~es exequias meas et ad prandium, nisi duntaxat socii aule dePekwater-in et pauperes parochiani mei ad numerum xx
commūnālis, e (commune), de la communauté, communal : Grom. 48, 23.
CommunaleBoccacio.
Paries Communalis, in Charta ann. 1178. apud Ughellum tom. 7. pag. 410.
Aquæmoli Communales, in Chronico Farfensi apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 560.
Communalis, familiaris, amicus. :
Ferez François, tuit sommes Communal. Philippus Mouskes:
Et tout li bien sont Communels. Gaces Brulés:
Mes trop parest Communaus. Villarduinus n. 100 : Ensi furent mult Communel li Grieu et li François de
totes choses, de merchandises et d'autres biens. Adde n. 123. et Perardum in
Burgundicis pag. 488. a Vide Comminelli, et Communis.Communalis, et vulgo
Communales Racanati descendunt, volentes corpus B. Gerii
portare. Eadem, ut puto, notione in Inquisitione de juribus Curiæ regalis in
Auseto, e Camera Computorum Provinciæ : Anno Domini 1364. die 29. mensis Aug. 2.
Indict. apud Ausetum existentes prædicti Domini Comissarii pro prædictis juribus Curiæ
inquirendis, fecerunt ad ipsorum præsentiam venire magistros Petrum Salloni, Petrum
Auberti Notarium, Giraudum Bonafossi Communialem, etc. Recensio eorumdem jurium
ann. 1414 : Bona hujusmodi appretiantur per Communales dicti
loci.