complexivus
complexīvus, a, um, adj. [complector]; in gram.,
- serving for connecting, conneclive, copulative: particula (atque), Gell. 10, 29 tit. (in the text itself, conexiva): conjunctis, Mart. Cap. 3, § 272.—Adv.: com-plexīvē: dicere, Cassiod. Hist. Eccl. 1, 1.
complexīvus, a, um (complector), a) als rhet. t. t. = zusammenfassend, controversia, Fortunat. art. rhet. 1, 28. p. 101, 26 H. – b) als gramm. t. t.: zur Verbindung dienend, verbindend, complexiva coniunctio est que, Mart. Cap. 3. § 272; vgl. Gell. 10, 29 lemm.
a virtute ~a calida vel frigida
loquendo de actu secundo sciendi vel assenciendi, dico quod ille actus est proprie ~us ‥, quia ille actus est quo aliquid rerum scitur ‥(
complexīvus, a, um, copulatif [gramm.] : Gell. 10, 29 ; Capel. 3, 272.
Complexiva et omni
ævo reminiscenda devotione singillatim a stemmate usque subuculam cultu regali exuti,
etc.