condisco
condisco, to learn well, learn thoroughly
Could not find condiscentis in Logeion dictionaries.
condiscentis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine genitive singular, present active participle feminine genitive singular of condisco
con-disco, dĭdĭci, 3, v. a. *
- To learn with or in company with one: ex his, qui mihi Athenis condidicere, Ap. Flor. 3, n. 18, p. 362, 8.—
- II To learn carefully, eagerly, or well, to learn thoroughly (rare but class. in prose and poetry).
- α With acc.: modos, Hor. C. 4, 11, 34: crimen a teneris annis, Ov. H. 4, 25: genera plausuum, * Suet. Ner. 20: pacem oculis, Sil. 7, 462.—Far more freq.,
- β With inf.: ego istuc aliis dare condidici, Plaut. Ps. 4, 1, 34 (938): merum bibere, id. Curc. 1, 3, 4 (161); 4, 3, 2 (534); id. Poen. 3, 1, 11 (514): mihi paulo diligentius supplicare, Cic. Planc. 5, 13; * Quint. 1, 9, 2: foris pasci, Col. 7, 3, 19: pauperiem pati, Hor. C. 3, 2, 3.—*
- γ With a relative-clause: condiscere qui pecuniae fructus esset, Cic. Quint. 3, 12.—
- B Transf., of inanim. subjects: ut (flagellum) paulatim condiscat suis radicibus ali, Col. 4, 15, 3; so id. 3, 10, 16; Plin. 21, 5, 11, § 24.
con-dīsco, didicī, ere, I) mit jmd. zusammen lernen, alci, Apul. flor. 18 extr. – II) durch Lernen sich aneignen, einlernen, erlernen, sich angewöhnen, a) v. Pers., absol., c. recte, Auct. carm. de fig. 95. p. 67 H. – m. Acc., modos, Hor.: genera plausuum, Suet.: quae omnia ex libris linteis condisces, Vopisc. Aurel. 1, 7. – m. folg. Infin., mihi paulo diligentius supplicare, Cic.: pauperiem pati, Hor.: foris pasci, Col.: Ggstz., meditari condiscere, loquitari dediscere, Apul. flor. 15. p. 19, 13 Kr. – m. folg. indir. Fragesatz, ut in tua pecunia condisceret, qui pecuniae fructus esset, Cic. Quinct. 12. – b) v. Lebl., m. folg. Infin., paulatim fructum ferre condiscit (planta), Col.: stare condiscat (vitis), Plin. – Partiz. subst. condiscēns = condiscipulus, Virg. gramm. p. 123, 4 H. (condiscens meus).
condiscō, (12) dĭdĭcī, discĕre, ¶ 1 intr., apprendre avec qqn : qui mihi Athenis condidicerunt Apul. Flor. 18, 42, mes condisciples dʼAthènes ¶ 2 tr., apprendre à fond (de manière à posséder pleinement) : modos Hor. O. 4, 11, 34, apprendre des mélodies ; genera plausuum Suet. Nero 20, 3, différentes manières dʼapplaudir ; merum condidicit bibere Pl. Curc. 161, elle a parfaitement appris à boire le vin pur, cf. Cic. Planc. 13 ; Quinct. 12 || [fig., en parl. des choses] Plin. 21, 24 ; Col. Rust. 3, 10, 6.
- 1. aanleren, grondig leren;
- 2. (Apul.) leren samen met (m. dat.).
con-discō didicī, —, ere,
- to learn well, learn thoroughly: modos, H.: crimen a teneris annis, O.: supplicare: pauperiem pati, H.: qui pecuniae fructus esset.