congruus
Could not find congruum in Logeion dictionaries.
congruum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of congruus
congrŭus, a, um, adj. [congruo, II.],
- agreeing, fit, suitable; harmonious, concordant (ante-, and more freq. post-class., for the class. congruens): sermo cum illā, * Plaut. Mil. 4, 3, 23 (1116): sententia verecundiae maternae, Dig. 39, 5, 31, § 1: humanae naturae congruum est, ib. 2, 14, 1: modus, Pall. Oct. 14, 6: tempora, Claud. in Rufin. 1, 315: congruo cunctae multitudinis consensu, Ap. Met. 7, 1, 16.—Adv.: con-grŭē, suitably, fitly: congrue respondere, Paul. Sent. 2, 3; Mart. Cap. 6, § 601.
congruus, a, um (congruo), a) übereinstimmend, im Einklang stehend, harmonisch, m. cum u. Abl., nam cum illa sane congruost sermo tibi, du verstehst es, dich recht hübsch mit ihr zu unterhalten, Plaut. mil. 1116. – m. Dat., nuptiae iuri civili congruae, Apul. met. 6, 23: quid tam congruum fidei Romanae, quam etc., Ulp. dig. 2, 14, 1 (u. so m. Dat. Papin. dig. 39, 5, 31. § 1. Rut. Nam. 1, 304. Apul. de dogm. Plat. 2, 13. Vulg. genes. 40, 5; exod. 15, 23. Cael. Aur. chron. 4, 9, 135): n. pl. subst., qui congrua mundo iudicat, Claud. laud. Stil. 1, 89: a quibus cum audiret aetati congrua, Lampr. Heliog. 11, 5: polliciti victui congrua militibus, Amm. 29, 5, 15. – absol., c. partes, Pallad. 1, 12 in.: modus, Pallad. 11, 14, 6: tempora, Claud. in Ruf. 1, 315: colloquium, Vulg. 2. Mach. 14, 22: sententia, Serv. Verg. Aen. 2, 402: latitudo, Cael. Aur. chron. 5, 1, 14. – b) einstimmig, congruo cunctae multitudinis consensu, Apul. met. 7, 1.
psalmos et reponsoria festis / congrua promamus
~a membrorum armonia
~a, i. convenientia,þa gelimplican, þælic , ‥ ~is debitis,gedefum
~uum, immo necessarium, michi visum est ‥ ut pro caducarum expensione substantiarum percipere merear regnum ‥ permansurum
o formas tuae actioni ~as!
grues in volatu litteram in aere depingere videntur unde et ab ipsis nomen ‘~i’ exortum esse dicitur
dampnum suum ‥ scienter sustinuit ‥, ut ~um tempus expectaret quo rem consultius emendaret
surgat conventus horis ~is ‥ per orilogium
†congenis [? l. congruis ] presidiis muniri
ut pro vestre sanitatis regimine ~ior et apcior constituatur dieta
aliquid dicere ‥ quod apud grammaticum in tali verborum construccione ~am sen tenciam non faceret
congrŭus, a, um (congruo), conforme, congruent : cum illa congruus sermo tibi Pl. Mil. 1116, tu sais lui parler comme il faut ; verecundiæ maternæ congrua sententia Dig. 39, 5, 32, décision conforme au respect maternel ; congruus modus Pall. 11, 14, 6, quantité suffisante ; congrua tempora Claud. Ruf. 2, 315, le moment qui convient.