consonus
consonus, sounding together, harmonious
Could not find consonum in Logeion dictionaries.
consonum neuter nominative singular, neuter genitive plural, neuter accusative singular, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of consonus
con-sŏnus, a, um, adj., sounding together in harmony, harmonious (rare, mostly poet.).
- I Lit.: clangor, Ov. M. 13, 610: fila lyrae, id. Am. 1, 8, 60: vox, Sil. 17, 448.—
- B Subst.: consŏna, ae, f., = consonans, a consonant, Ter. Maur. p. 2395 P. sq.; cf.: consona elementa, id. p. 2385 ib.—
- II Trop., accordant, fit, suitable: fila telae, Claud. Rapt. Pros. 2, 42: credo Platonem vix putasse satis consonum fore, si, etc., * Cic. Att. 4, 16, 3; Ap. Met. 2, 1, 5. —With dat.: consona regno juvenem docere, Claud. Laud. Stil. 2, 69.—* Adv.: con-sŏnē, harmoniously: clamitare, Ap. Met. 1, 10, 13.
cōn-sonus, a, um, zusammen-, harmonisch lautend, harmonisch, I) eig.: clangor, Ov. met. 13, 610: fila lyrae, Ov. am. 1, 8, 60: vox, Sil. 17, 448 u. Vulg. 2. paral. 20, 21: quod si videtur auribus consonum aliquid canere, Boëth. inst. mus. 3, 1. – subst., cōnsona, ae, f. = consonans, der Konsonant, Mitlauter (Ggstz. vocalis), Ter. Maur. 555; vgl. consona elementa, die Konsonanten (Ggstz. vocalia el.), Ter. Maur. 86 u. ö. – II) übtr., übereinstimmend, harmonierend, passend, schicklich, credo Platonem vix putasse satis consonum fore, si etc., Cic. ad Att. 4, 16, 3: u. bei Spät., wie fila teli consona, Claud. rapt. Pros. 2, 42: totius orbis consono ore celebrari, Apul. met. 2, 1: n. pl. subst., secernis consona regno, Claud. laud. Stil. 2, 69.
~a vocis armonia psallentes
quia ‥ hanc laetaniam ~a voce modularentur
~a,geswege
~a redditur et completa melodia
~a mente
quae in partibus universitatis ‥ videntur a se invicem dissona ‥ dum in generalissima ipsius universitatis armonia considerantur convenientia ~aque sunt
istud, quoniam in synodis ‥ statutum est et rationi valde ~um, ‥ decani ‥ ut observetur ‥ precipiant
sciendum est figuram sphericam ‥ esse ‥ omnibus mundi corporibus ~am, ut pote nature maxime servativam
heresim ‥ dixit ‥ tamquam ~am catholice veritati
~um foret cum justis paribus quod ‥
sequestracionis relaxacionem juri ~am
ventus velis ~us regem et suos transvexit in altum
cōnsŏnus, (16) a, um, ¶ 1 qui sonne ou retentit ensemble, qui est dʼaccord, harmonieux : consona fila lyræ Ov. Am. 1, 8, 60, les cordes harmonieuses de la lyre ; vox consona linguæ Sil. 17, 448, le même accent ¶ 2 [fig.] conforme, convenable : vix satis consonum fore, si... Cic. Att. 4, 16, 3, [il pensait] quʼil eût été peu convenable de...; docere consona regno Claud. Laud. Stil. 2, 69, enseigner ce qui convient à un roi ¶ 3 [gramm.] consona, æ, f. , consonne : Ter. Maur. 555 ; et consona elementa, consonnes : Ter. Maur. 86.
- 1. tegelijk klinkend, harmonisch [plangor; vox];
- 2. (metaf.) overeenstemmend, passend.
cōnsonus
adj.
- com- + SON-, sounding together, harmonious: clangor, O.—Fig., accordant, fil, suitable: putare satis consonum fore, si, etc.