coquinus
cŏquīnus, a, um, adj. [coquo],
- of or pertaining to cooking (rare): forum, Plaut. Ps. 3, 2, 1 (790) and 2.—
- II Subst.: cŏquīna, ae, f.
- A A kitchen, Pall. 1, 37, 4; Arn. 4, p. 130; Non. p. 55, 18.—
- B The art of cooking, cookery, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 17, 4 (al. coquinaria).
coquīnus (cocīnus), a, um (coquo), zum Kochen gehörig, Koch –, I) adi.: forum. Plaut. Pseud. 790 sq. – II) subst., coquīna, ae, f., a) die Küche (vgl. Non. 55, 18), Arnob. 4, 6. Pallad. 1, 37, 4. Pelagon. veterin. 457 Ihm. Auct. Testam. porc. lin. 6 (7) H. u. B.: c. conditaria, Augustin. de civ. dei 22, 8, 10. p. 503, 7 D.2: atratum coquinae ministerium, Küchenpersonal, Amm. 14, 6, 17: bildl., quod erat totum caminum sceleris, coquina malitiae, Augustin. serm. 2, 1 b. Mai Nov. patr. biblioth. tom. 1. p. 4. – Vulg. Nbf., cucīna, μαγειρεῖον, Gloss. II, 363, 51. – b) die Kochkunst, Apul. de dogm. Plat. 2, 9. Donat. Ter. Andr. 1, 1, 3: coquinae magister, Isid. 20, 2, 32.
cŏquīnus (cŏcī-), a, um (coquus), de cuisinier, de cuisine : Pl. Ps. 790.
coquinæministeriis natus, interdum etiam Nequam, Improbus, ut nostrum Gallicum
Coquin. Processus de Vita S. Yvonis tom. 4. Maii pag. 545 :
Et ex hoc
dictus juvenis dicebat verba opprobriosa D. Yvoni, vocando ipsum Coquinum et
Truannum. Ejus B. Yvonis Acta MSS. : Erat autem pium pulchrumque
spectaculum, aliquando Yvonem sanctum Domini, licet generosum et in cunctis
spectabilem, subsannationibus et blasphemiis impugnatum, et Coquinum Communissime
vocatum, placido et hilari vultu, gratis et rationalibus responsis adversarios
convincentem.Coquinet
Quoquinsæpissime, pro
Mendiant, Mendicus. Lit. remiss. ann. 1375. in Reg. 107. Chartoph. reg. ch. 152 :
Lesquelx jeunes hommes venant de
la ville de Roches en la ville de Rueil, ou chemin trouverent un homme en habit de
Quoquin, etc. Aliæ ann. 1392. in Reg. 142. ch. 297 : Un homme querant et
demandant l'aumosne, qui estoit vestuz d'un manteau tout plain de paleteaulx. comme un
Coquin ou caimant. Aliæ ann. 1409. in Reg. 164. ch. 114 : Quatre Coquins
ou au moins gens poures, qui queroient et mandioient leur vie. Unde
Coquiner, Mendicare, victum quæritare, et
Coquinerie, Mendicatio. Lit. remiss. ann. 1407. in Reg. 161. ch. 386 :
Icellui Regnault dist au suppliant que
son pere aloit Coquinant aval la ville. Aliæ ann. 1460. in Reg. 190. ch. 99 :
Pierre Perreau homme plain d'oisiveté,... alant mendiant et Coquinant par le
pais. Occurrit præterea apud Marten. tom. 1. Anecd. col. 1833. Guignevil. in
peregr. hum. gen. Ms. : Cheste mains chi, truanderie Est nommée et Coquinerie, Hoguincle par non le clain Et qui apelle Mengue-pain.