corniger
corniger, having horns, horned
Frieze-Dennison Vergil
corniger , era, erum: adj. (cornū and gerō), horn-bearing; horned, 8.77.
Could not find cornigera in Logeion dictionaries.
cornigera feminine ablative singular, feminine nominative singular, neuter accusative plural, neuter nominative plural, neuter vocative plural, feminine vocative singular of corniger
cornĭger, gĕra, gĕrum, adj. [cornugero],
- having or bearing horns, horned (poet.): cervi, Lucr. 3, 751; Ov. M. 7, 701: matres haedi, Lucr. 2, 368: Taurus, Cic. poët. N. D. 2, 43, 110; Ov. M. 15, 511: juvencae, id. ib. 13, 926: Ammon, id. ib. 5, 17; 15, 309; cf. Stat. Th. 8, 201: fluvius Hesperidum, Verg. A. 8, 77; cf. Numicius, Ov. M. 14, 602: Lyaeus, id. Am. 3, 15, 17; v. Bacchus, I.—Subst.: cornĭgĕra, ōrum, n. (sc. animalia), horned animals, horned cattle, Plin. 11, 37, 85, § 212; 11, 45, 105, § 254 sq. al.; and ‡ cornĭgĕra, ae, f. (sc. cerva), a hind, Inscr. Orell. 1463.
corniger, gera, gerum (cornu u. gero), Hörner (Geweihe) tragend, gehörnt, Lucr., Cic. poët. u.a. Dichter (s. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 2. S. 4). – subst., a) cornigera, ae, f., die Gehörn –, Geweihträgerin, v. der Hirschkuh, Carm. epigr. 1800, 2. – b) cornigera, ōrum, n. (sc. animalia), Hornvieh, Plin. 11, 212 u.a.
cornigeri multum vereor certamina cervi
hinc thus accensum super aram †corniger affert
corniger hinc stabat Triton cornuque vocabat
cornĭger, (12) ĕra, ĕrum (cornu, gero), cornu : Lucr. 3, 751 ; Ov. M. 7, 701 || cornĭgĕra, æ, f. , biche : CLE 1800, 2 || cornĭgĕra, ōrum, n. , animaux à cornes : Plin. 11, 212.
cornĭger, cornigĕra, cornigĕrum: cornuto cornigĕra, ōrum, n. pl.: animali cornuti.
corniger gera, gerum, adj.
- cornu + GES-, having horns, horned(poet.): cervi, O.: fluvius, the river-god, V.—As substm., the river-god Numicius, O.