corniculare

1 cornīculare, ~ari , to caw or chatter. ~ari, vocem cornicis imitari Osb. Glouc. Deriv. 144; CathA (v. 1 cornicare b).

2 cornĭculare, ~ari 1 to blow a horn. b (p. ppl. as sb. n.) blast of a horn. ex multimodo ~antium strepitu canumque latratu multi cervorum levem fugam inierunt, ex quibus rex [Edmundus] solus ‥ unum sibi ‥ excepit B. V. Dunst. 14 (cf. M. Par. Maj. I 452: cum ‥ ~antium strepitus resonabat venatorum).  b 14‥ ~atum, A. a blowyng wyth an horne WW. 2 (pr. or p. ppl.) horned, crescent-shaped. s1178 facta est eclipsis solis in Cantia ‥; corpus enim solis ~atum apparuit, ad occidentem cornua tendens, ut luna solet cum vicesima est Gerv. Cant. I 227; [Egyptii] bovem mirantur ‥ insignem albe note macula, que dextero lateri ejus ingenita ~antis lune refert faciem [cf. Solinus 32] Bradw. CD 9A.