cuma
cūma, s. cȳma.
cūma, Diocl. 6, 11, c. cyma.
Victum infelicem baccas lapidosaque Corna Dant rami, etc. Cosnia.
Asparagus.
Brevis dictio, in Glossar. San-German. num. 501. Legendum
Commaut in Gloss. Isid. Vide lib. 1. Orig. cap. 9. et lib. 2. cap. 18.
His affrontationibus includuntur, a
parte orientis in Cuma crosa, et pergit per ipsa Cuma de pugo rotundo... et vadit per
ipsa Cuma qui pergit ad mansione Radone... per ipsam rocham de Mazanedo, et per aliam
Cumam quæ dicitur Gotalio. Pluries occurrit ibi, atque bis aut ter scribitur
Coma.
cūma: = cyma [EdDiocl].