cupla
cūpla, ae, f., = copula, q. v., Isid. Orig. 19, 19, 6.
cūpla, ae, f., v. 1. cupula.
cūpla, ae, f. = copula (w. s.), Isid. 19, 19, 6.
cupla, v. copula : Isid. Orig. 19, 19, 6.
copulareet
luctantesappellari, quod erecti invicem se teneant more luctantium.
CuplæMartinius in Lexico legit
Cuptæ. Unde, nescio.
Ut Episcopi et Abbates et Abbatissæ Cuplas canum non habeant, nec
falcones, nec accipitres.
Qui..... canes duxerint sine Copula per forestam.... Regis,... erit in
misericordia Regis. Copula, est Copula detrahitur canibus. Utque canem pavidæ nactum vestigia cervæ Luctantem frustra Copula dura tenet. Libera nunc primum consuescant colla ligari, Concordes et ferre gradus, clausique teneri. Discopulare. MS :
Cueilliez ces Coples por ces chiens retenir. Coplumper syncopen usurpari a Licentio, qui æqualis fuit Augustino, ap. Wernsdorf. Poetæ Latin. minor. tom. 4. pag. 535 :
Arcet amor Coplamque tenet communis honesti. Tanta plebium multitudo ad
sepulcrum B. Drogonis confluebat, quod non poterant omnes sepulcrum præ multitudine
plebis attingere, sed aptatis Cuplis oblationes suas... apponebant, hoc est,
munera sua simul copulabantsive colligabant, ut per manus tradita facilius offerrent.