cuppes
cuppes (cūp-), ĕdis, m.
- adj., fond of delicacies, dainty: blandiloquentulus, harpago, mendax, cuppes, etc., Plaut. Trin. 2, 1, 13 (235).—
- II Cuppes et cuppedia antiqui lautiores cibos nominabant; inde et macellum forum cupedinis appellabant, etc., Paul. ex Fest. p. 48, 15 Müll.; cf. 2. cuppedo.
cuppēs, pēdis, m. (cupio), das Naschmaul, Plaut. trin. 239.
~es, ‥ i. cibi lautiores
deynte, mete , cupes, cupium
cuppēs, nom. sing. et acc. pl. (cupio), ¶ 1 gourmand : Pl. Trin. 239 ¶ 2 c. cuppedia 2 : P. Fest. 48, 15.
Fastidiosus, Cupidus. Gloss. Isid. Papias addit,
Superbus, quod idem est ac
Fastidiosus, ut in illo Poëtæ :
Carpit singula dente superbo. Cupesest Sectator Cupediarum :
Blandiloquentus, harpago, mendax, Cupes, avarus. Cupes et Cupedia antiqui lautiores cibos nominabant, etc.
Scaliger pro Cupesdictum fuisse
Cupediusasserit : hunc consule ad Festum.