damnabilis
damnābĭlis, e, adj. [damno],
- worthy of condemnation, damnable (late Lat. for damnandus, or dignus qui damnetur): invidia, Treb. Poll. XXX. Tyr. 17: res (with turpes), Salv. 6: ad mea ipsa verba, i.e. by my own rule, Sid. Ep. 6, 1 fin. Comp.: facinus, Salv. 4.—Adv.: damnābĭlĭter, culpably, Aug. Ep. 23.
damnābilis, e, Adi. m. Compar. (damno), verdammenswert, Treb. Poll. trig. tyr. 17. § 1 u. Eccl.
si W. le FizNel, qui captus est pro malo retto ‥, per inquisitionem vel per judicium vel per patriam sit ~is, tunc significetis nobis occasionem quare est ~is antequam reddatis inde judicium
Cornelius [] mox minime ~is fuit, etsi non crederet Christum incarnatum Acts x
defendens hereticam pravitatem ~ior est heretico
sequuntur multa que sonant contra fidem, sc. quod ‥ ista proposicio verificatur de Christo: ‘~aliquis homo est pessimus et ~is’(
quia in luxuria ‥ etiam cum sanctimonialibus volutaris est vituperabile et ~e(
per ~em predicationem(
nec absentia nec exsilii causa justa poterit esse vel excusabilis, sed revera ~is et ~i ~ior
non ~e minus esse peccatum sacerdotis cum soluta quam ‥ soluti cum alterius sponsa
sensus ~is multitudinis stulte
~i ignorancia laborantes
omnis excommunicacio ‥ est timenda, eciam licet excommunicacio ecclesie sit humili excommunicato non ~is sed salubris(
per ~em scismatis errorem(
dico ‥ quod mortale et ~e est, dummodo unum competens sit, plura beneficia in simul retinere
~is ‥ magis quam laudabilis ‥ triumphus
‘~judicabit’, i. e. comparationem sui judicabilem faciet et ~em
damnābĭlis, e (damno), condamnable, honteux, indigne Arn. 5, 31 ; Sid. Ep. 6, 1 || damnabilior Aug. Ep. 21, 1.
Qui etiam ab hominibus suis sacramentum Damnabile et damnandum blanditiis et
terroribus tyrannice contra divina et humana jura extorsit. Dicitur de pœna
crimini inflicta, apud Glabr. Rodulph. tom. 10. ejusd. Collect. pag. 57 : Protinus
domino ultore affuit illius vindex, qui incentor extiterat fraternæ discordiæ. Multatus
enim illico Damnabili cæcitate, etc. Vide in Damnabilitas.