decima
dĕcĭma, ae, f., v. decimus, no. I. B. and II. B.
1. decima, s. 1. decimus.
1 dĕcĭma (9) (dĕcŭ-), æ, f. , ¶ 1 (s.-ent. pars ), et -mæ, ārum pl., a) dîme offerte aux dieux : Varro L. 6, 54 ; Macr. Sat. 3, 12 ; Liv. 5, 21 ; Just. 18, 7, 7 || le tribut de la dîme : Cic. Verr. 2, 3, 20 ; au pl. Verr. 2, 3, 88 ; b) au sing. et au pl., libéralité faite au peuple en argent ou en nature : Cic. Off. 2, 58 ; 3, 89 ; c) pl., le dixième dʼun héritage : Quint. 8, 5, 19 ¶ 2 [s.-ent. hora ] la dixième heure : Her. 4, 64 ; Sen. Tranq. 17, 7.
Petebamus ab
ipsis religiosis sex denarios annui redditus pro singulis arpentis, tam terrarum quam
vinearum suarum... Quem, inquam, redditum extra censum et gardam, Decimam
nominabamus. Alia Bern. abb. Cassin. ann. 1273 : De quolibet vino, sive
vino vinearum sive vitium, quæ arboribus substentantur, de cætero Casinensi
monasterio... solvant Decimam, nomine terratici.In omnibus
consuetudinibus quas de ratibus, quæ per aquam veniunt, accipere solent, quæ sunt decimæ
et gubernacula et transversaria, et in remo, quem de unoquoque navigio descendente per
aquam antiquitus haberet.decima see decuma.