decurto
Could not find decurtatum in Logeion dictionaries.
decurtatum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of decurto
dē-curto, no perf., ātum, 1 (only in the part. praes. and perf.), v. a., to cut off, curtail, mutilate.
- I Lit.: radices, Plin. 25, 5, 21, § 53: amicum undique decurtatum, cum aures illi nasumque abscidisset, in cavea diu pavit, Sen. Ira, 3, 17: peniculamenta canteriorum, Arn. 5, p. 163.—
- II Trop., of style: mutila sentit quaedam et quasi decurtata, Cic. Or. 53, 178.
dē-curto, (āvī), ātum, āre, verkürzen, stutzen, verstümmeln, peniculamenta cantheriorum, Arnob. 5, 11. – Sonst nur im Partiz. Perf. dēcurtātus, a, um, verkürzt, gestutzt, verstümmelt, radices breves ac velut decurtatae, Plin. 25, 53: amicum suum undique decurtatum, cum aures illi nasumque abscidisses, Sen. de ira 3, 17, 3: curtos Iudaeos dixit, quia virile membrum velut decurtatum habent recisā inde pelliculā, Porphyr. Hor. sat. 1, 9, 70. – übtr., v. der Rede, (animus) mutila sentit quaedam et quasi decurtata, Cic. or. 178.
See: decurtare
dēcurtō, (16) ātum, āre, tr., [nʼexiste quʼau part. prés.( Arn. 5, 11 ) et au part. passé] ¶ 1 raccourcir : Plin. 25, 53 ; decurtatus Sen. Ira 3, 17, 3, mutilé ¶ 2 [fig.] quædam quasi decurtata Cic. Or. 178, certaines parties (phrases) en quelque sorte tronquées.