decussare
Adornare, venustare, inde Decussatus, ornatus. Gl. MSS. :
Juxta
ordinem situum Metensem opulentissimam urbem video non mediocriter Decusatam, cui tantum
Divinitas consulere dignata est, ut, etc. Odo Cluniac. lib. 1. de Vita S.
Gerardi cap. 12 : Cum unumquodque membrum sua pulcritudo compsisset, Baldricus Dolensis in Prologo MS. ad Vitam B.
Hugonis Archiep. Rotomagensis : Nulla Decusata sculptura vel politura, etc.
Unde immensas divinæ pietati referentes odas, quœ mirabiliter ac indesinenter
suos Decussat sanctos prodigiis. Continuator Bollandi Decussarereddit in decuplum augere, a
Decussis, decem asses, quod etymon non arridet ;
Decusareenim vel
Decussarea voce
Decusderivatur, ut habet Johan. de Janua ; qui addit, etiam a
deet verbo
cusareposse deduci. Non magis placet interpretatio Mabillonii
Decusarereddentis per
Includere, in excerpto Epist. Odonis Archiep. Cantuar. quod exhibet in Actis SS. Bened. sæc. 4. part. 1. pag. 725. nota b. ubi sic habetur :
Itaque tantæ tamque dignæ affinitatis
delectatus vicinitate, et editiore eas (S. Wilfridi reliquias) entheca
Decusare, et excerptis de libro vitæ hujus flosculis novo operæ pretium duxi carmine
venustare ; hic enim ut alibi Decusareornare est, ac sequenti correspondet verbo
Venustare.
... Decussata tuos gemmis nisi zona
Nulla fovet lumbos, etc.
Ubi Glossa ejusdem Abbonis, Decorata. Henricus Rosla in Herlingsberga :
Incedit primus regali matre creatus,
Regalem decorans meritis regalibus ortum,
Quando Decusatur, sibi conveniunt genus et mos.
Epist. Joannis XII. PP. ad Adalberonem Archiep. Remensem : Monasterium
Monachorum religione Decusatum. Utuntur Saxo Grammat. lib. 3. Petrus Damian.
lib. 2. Ep. 2. Vita S. Heldradi Abbat. Novalic. n. 2. Tietfridus Epternac. lib. 2. cap. 6.
et alibi, et alii.