dedecorose
dēdecorōsē, Adv. (dedecorosus), verunehrend, entehrend, Aur. Vict. epit. 5, 8. Vet. schol. ad Hor. sat. 1, 3, 45.
imperator in fugam cum magna militum reversus est multitudine †dedicore [? l. dedecorose ]
Theobaldus ~e [] fugiens : turpiter W. Jum. IV 15
dominus Adam, cardinalis Anglicus, qui ~e depositus et privatus fuerat per ‥ papam, suo gradui ‥ restituitur
dēdĕcŏrōsē, honteusement : Ps. Aur. Vict. Epit. 5, 8.