dedecorosus
dē-dĕcŏrōsus, a, um,
- adj., disgraceful, dishonorable (post-Aug., and very rare): nex, Aur. Vict. Epit. 39 fin.—Comp., Hier. in Jes. 16, 58, 10.—Adv.: dēdĕcŏ-rōse, disgracefully: vixi, turpius peream, Nero ap. Aur. Vict. Epit. 5 fin.
dēdecorōsus, a, um, Adi. m. Compar. u. Superl. (dedecus), entehrend, Firm. math. 3, 7, 10. Aur. Vict. epit. 39, 7 u. Eccl.: Compar., Hieron. in Isai. 58, 10. August. serm. 215, 5: Superl., Oros. 3, 23, 28.
praesul injuriosus venire renuit, ne fieret ~us
[annus ] Londoniensibus propter muliebrem meticulositatem ‥ ~us
obliquus murus ‥ sicut nunc stat est indecens et ~us civitati
quod non minus ~um quam dolorosum restat unicuique religioso ad dicendum
neque ‥ vilis aut nostratibus ~a videri debet condicio apposita
dēdĕcŏrōsus, a, um (dedecus), déshonorant, honteux, flétrissant : Ps. Aur. Vict. Epit. 39, 7 || -sior Cod. Th. 16, 5, 13.
Dum inter turpia ac
Dedecorosa ridemus, scelera committimus. Lex 13. Codicis Th. de Hæret. (16,
5.) : Qui docere se dicunt, quod aut nescire, aut dediscere sit
Dedecorosum. Utitur etiam Aurelius Victor in Maximiano. Vide Decorosus.