defervesco
defervesco, to cease raging, cool down, be allayed, be assuaged
Could not find deferverint in Logeion dictionaries.
deferverint future perfect active indicative 3rd plural, perfect active subjunctive 3rd plural of defervesco
dē-fervesco, fervi and ferbui (defervi, Ter. Ad. 152; Cic. Clu. 39, 108; id. Or. 30, 107; Cato R. R. 96, 1; Plin. Ep. 9, 16, 2 al.: deferbui, Cic. Cael. 18, 43; 31, 77; Col. 12, 20, 2 et saep.), 3, v. n. (post-Aug.), to cease boiling, leave off raging.
- I Lit.: ubi lupinus deferverit, Cato R. R. 96: aestus, Varr. R. R. 2, 2, 11: dum musteus fructus defervescat, Col. 9, 15 fin.; cf.: deferbuit mustum, id. 12, 38, 3; 12, 20, 2: ubi caelum enituit et deferbuit mare, Gell. 19, 1, 7.—
- II Trop.
- A Of the fire of passion, to cease raging, to cool down, to be allayed, assuaged (a favorite expression of Cic.; elsewh. rare): ut ulciscendi vim differant in tempus aliud, dum defervescat ira: defervescere autem certe significat ardorem animi invita ratione excitatum, Cic. Tusc. 4, 36 fin.: sperabam jam defervisse adolescentiam, Ter. Ad. 152; cf.: cum adolescentiae cupiditates defervissent, Cic. Cael. 18, 43; id. Or. 30, 107: quasi deferverat oratio, id. Brut. 91 fin.: hominum studia defervisse, id. Clu. 39: dum defervescat haec gratulatio, id. Fam. 9, 2, 4; Plin. Ep. 9, 13, 4: regis indignatio deferbuerat, Vulg. Esth. 2, 1.—
- B (Fig. from the fermenting of wine.) To become clarified, clear: novi versiculi ut primum videbuntur defervisse, Plin. Ep. 9, 16 fin.
dē-fervēsco, fervī u. ferbuī, ere, verbrausen, verwallen, ausbrausen, ausgären, I) eig.: dum meridiani aestus defervescant, Varro: ubi deferbuit mare, Gell.: ubi lupinus deferverit, Cato: mustum deferbuit, Col.: ubi farina deferbuit, Cels.: dum patinae defervescunt (sich verkühlen), Amm. 28, 4, 34. – II) übtr.: A) (von leidenschaftlichen Aufregungen) verbrausen, ausbrausen, austoben, defervescit ira, Cic.: cupiditates, studia defervescunt, Cic. – B) (gleichs. wie der Wein ausgären u. so) abgeklärt-, lauter(klar u. rein) werden, v. der Rede, Cic. Brut. 316; or. 107. Plin. ep. 9, 16, 2. – ➳ Die Perf.-Formen defervi (defervesco von de u. fervo, ere) u. deferbui (defervesco von de u. ferveo) sind gleich gut beglaubigt; deferbui steht zB. in den besten Hdschrn. bei Cic. Cael. 43 u. 77 (wo auch efferbuisse). Cels. 2, 33. p. 73, 26 D. Gell. 19, 1, 7 H.
dēfervēscō, (14) ferbŭī ou fervī, ĕre, intr., ¶ 1 cesser de bouillir, de fermenter : Cato Agr. 96 || cesser de bouillonner : ubi deferbuit mare Gell. 19, 1, 7, quand la mer sʼest calmée ¶ 2 [fig.] dum defervescat ira Cic. Tusc. 4, 78, jusquʼà ce que la colère cesse de bouillonner, cf. Cæl. 43 ; Or. 107.
➳ pf. defervi Ter. Ad. 152 ; Cic. Clu. 108 ; Or. 107 ; deferbui Cic. Cæl. 43 ; 77.
- 1. (pre- en postklass.) uitgisten;
- 2. (v. emoties e.d.) tot rust komen, bedaren; ➤ ira defervescit.
dē-fervēscō fervī and ferbuī, —, ere,
- to cease raging, cool down, be allayed, be assuaged: dum defervescat ira: Sperabam iam defervisse adulescentiam, T.: cum cupiditates deferbuissent: quasi deferverat oratio.