deforas
dē-forās, Adv., außen, Privil. veteran. 7 (Corp. inscr. Lat. III. p. 850).
nec monachum aliquem ‥ cum clochia ‥ permittimus ~as [] equitare : de foras Conc. II 730b
dēfŏrās, en dehors : CIL 3, 850.
Par dehors, deforo, Occitanis ;
Defforein Consuet. Solensi tit. 2. art. 5.
Deforsin Charta Willelmi Arverni ann. 1178. apud Justellum in Probat. Hist.
Pour ce que grans estoit les cors,
Remaindre l'estuet par Defors.
Deffueurs, in Libert. villæ
de Braouxann. 1331. tom. 4. Ordinat. reg. Fr. pag. 336. art. 13. Hispan.
Defuera, eodem significatu.
Recognitum est ex tabula ænea quæ fixa est Romæ in
Capitolio ad aram gentis Juliæ Deforas podio sinisteriore.Inclusit
eum Dominus Deforis. Matth. 23. 25 : Mundatis quod Deforis
est.Et testes contra eum
non aliunde Deforis, sed intus de ipsa proferentur. Idem forte Faustus
Regiensis : Si evadere pericula non Deforis ingruentia, sed intus concepta
desideras, etc. Metellus in Quirinalib. :
Nec Deforis quispiam remansit uspiam.
Visiones Flotildæ : Vidit... B. Remigium et S. Martinum Deforis eisdem
crucibus obviantes. Octavius Horatianus lib. 4. Rerum medicar. : De
argilla Deforis linis. Constantinus African. lib. 7. de Morbor. cognit. cap.
22 : Deforis est superponenda res dissolutiva. Beda in Vita S. Cuthberti :
Murus ipse Deforis altior longitudine stantis hominis. Occurrit ann. 563.
cap. 18. apud Ordericum pag. 535. etiam in Concilio Braccarensi, et alibi
passim.