defugio
defugio, to run off, flee away, make an escape
Could not find defugit in Logeion dictionaries.
defugit perfect active indicative 3rd singular, present active indicative 3rd singular of defugio
dē-fŭgĭo, fūgi, 3, v. a. and n.
- Act.
- A With acc., to run away from; to flee, shun, avoid: fugiendo devitare (class.): aditum alicujus sermonemque, Caes. B. G. 6, 13, 7: proelium, id. B. C. 1, 82, 2: patriam, Cic. Rep. 2, 19, 34 (dub.): munus, id. ib. 6, 15; id. Att. 8, 3, 4: injurias fortunae defugiendo relinquas, id. Tusc. 5, 41, 118: eam disputationem, id. de Or. 1, 23 fin.: contentiones, inimicitias, vitae dimicationes, id. Planc. 32: auctoritatem, to withdraw from responsibility, Plaut. Poen. 1, 1, 19 (147); Ter. Eun. 389; Cic. Sull. 11, 33 et saep. —
- B With quin and subj.: nec tamen defugio quin dicam quae scio, Varr. R. R. 2, 4, 2.—
- C Absol., to shun, avoid, escape: rempublicam suscipiant: sin timore defugiant, etc., Caes. B. C. 1, 32, 7.—
- II Intrans., to escape by flight, run away: circa ripam Tiberis, quo sinistrum cornu defugit, Liv. 5, 38.
dē-fugio, fūgī, ere, I) v. intr., entfliehen, fliehend enteilen, circa ripam Tiberis, quo armis abiectis totum sinistrum cornu defugit, magna strages facta est, Liv. 5, 38, 8. – II) v. tr., durch Flucht aus dem Wege gehen, sich entziehen, ausweichen, a) eig.: aditum sermonemque alcis, Caes. b. G. 6, 13, 7. – b) übtr., der Leistung einer Verbindlichkeit sich entziehen, sich entschlagen, ausweichen, aus dem Wege gehen, proelium, Caes.: iudicia, Cic.: laborem hunc, Cic.: munus illud, Cic.: numquam auctoritatem (der Verantwortung), Plaut. u. Ter.: auctoritatem consulatus sui (der Vertretung seiner konsul. Wirksamkeit), Cic.: illam Caesaris coniunctionem, Cic.: eam disputationem, Cic.: in (bei) dicendo assentationem vulgi acclamationemque (Ggstz. sectari), Plin. ep. – non def. m. folg. quin u. Konjunkt., nec tamen defugiam, quin dicam, quae scio de suillo pecore, Varro r. r. 2, 4, 2. – im Zshg. absol., rem publicam suscipiant atque unā secum administrent; sin timore defugiant (sich dem entzögen), illis se oneri non futurum, Caes.: sic iniurias fortunae, quas ferre nequeas, defugiendo (indem du dich ihnen entziehst) relinquas, Cic.
dēfŭgĭō, (12) fūgī, ĕre, tr., ¶ 1 éviter par la fuite, fuir, esquiver qqch. [pr. et fig.] : Cæs. G. 6, 13, 7 ; C. 1, 82, 2 ; Cic. Tusc. 5, 118 ; Att. 8, 3, 4 ; Sulla 33 || non defugere quin Varro R. 2, 4, 2, ne pas se refuser à || [abst ] Cæs. C. 1, 32, 7 ¶ 2 sʼenfuir dʼun endroit : Liv. 5, 38, 8.
defugio , is, fugi, fugitum, fugere. 3.
逃。推辭。— auctoritatem ejus 忌其人怪。
Suggest a Translation
See an image
逃。推辭。— auctoritatem ejus 忌其人怪。
Suggest a Translation
See an image
dē-fugiō fūgī, —, ere,
- to run off, flee away, make an escape: ripa, quo sinistrum cornu defugit, L.: iniurias fortunae defugiendo relinquas, i. e. by death.—Fig., to flee from, shun, avoid, escape from: proelium, Cs.: contentiones: iudicia. —To decline, shrink from, shun: auctoritatem consulatūs mei: sin timore defugiant, Cs.