defunctio
dēfunctĭo, ōnis, f. [defungor] (eccl. Lat.).
- Execution, performance: cordis, Salvian. Gub. Dei, p. 28.—
- II Death, Vulg. Sir. 1, 13.
dēfūnctio, ōnis, f. (defungor), I) die Überstehung, Verrichtung, Salv. de gub. dei 1, 8. – II) der Tod, Iren. 1, 21, 5 u. 1, 24, 1. Vulg. Sirach 1, 13 u.a. Eccl.
volo quod in pretium sepulturae meae ‥ proveniant aecclesiae de R. xv librae de argento ‥ et catallis quae die ~onis meae apud me contigerit inveniri
quomodo posset ‥ mortem machinari ‥; ad hanc ~onem malitie minister ‥ scelerum suorum congessit officinas ut eum ante tribunal publicum super incendii crimine criminaliter deferret, delatum vinceret, victum membrorum mutilatione ‥ deformaret
quia dies ~onis sue non sibi foret dies judicii ‥ set dies potius misericordie
papa ‥ S. Edmundum Cantuar’ septimo ~onis sue anno canonizavit
rex ‥ nunquam tristis nisi in ~one carorum suorum
die aut nocte ~onis mee
dēfūnctĭō, ōnis, f. (defungor), action de sʼacquitter, accomplissement : Salv. Gub. 1, 8 || mort, décès : Vulg. Eccli. 1, 13.
est a debito liberatio:
inde Defunctus, liberatus. Secundo idem
est quod Mortuus. Vocabul. Juris utriusque. Confirmamus Ecclesiæ prænotatæ
omnes suas decimas, et primitias, et universas oblationes, et Defunctiones, et
cœmeterios. Similis locus habetur Marcæ Hispan. pag. 1058. qui et memoratur in
Annal. Bened. tom. 4. pag. 387. Vide Mortuarium.Et si in die Defunctionis
alicujus, servitium suum habuerit, helemosina, sicut dictum est, per medium dividi
debeat. Charta Godefridi episc. Lingon. ex Cod. reg. 9612. A. B. N. :
Rainerius abbas ita suscepit Odonem ducem Divionensem ejusque uxorem ac filium in
beneficiis domus Albæripæ, ut tantum fieret pro unoquoque eorum in obitu ipsorum,
quantum pro Defunctione unius monachi ejusdem domus. Alia ann. 1220. in Chartul.
Thenol. ex Cod. reg. 5649. fol. 10. v° : Emelina de Marla cognomento Billuarde,...
concessit ecclesiæ Thenoliensi omnia immobilia et mobilia sua,... tempore Defunctionis
suæ.Conjuratores autem hujusmodi se reputant
obligatos ad excommunicatos minime devitandos, nec compellendos quantocumque tempore in
excommunicatione perstiterint indurati, et ad tertiam partem Judicii Defunctorum
Ecclesiis parochialibus non reddendam, laudabilem consuetudinem pietate fidelium
nequiter infringendo, et ad alia multa teneri se credunt, quæ vergunt in periculum
animarum.