devotatio

dēvōtātio, ōnis, f. [devoveo],

• a making of vows, consecration, Vulg. 3 Reg. 8, 38; August. 4 Quaest. in Hept. 40.

dēvōtātio, ōnis, f. (devoto), I) die Aufopferung, patrum, Heges. 5, 2, 59. – II) die Verwünschung, dev. et imprecatio (Verfluchung), Vulg. 3. regg. 8, 38. Augustin. 4. quaest. in heptat. 40.

devotatio [LL] 1 curse, malediction, indignation. c895 quia ‥ tandem evigilastis ‥, mucronem ~onis retrahentes, ‥ benedictionem vobis mittimus (Lit. Papae) W. Malm. GP I 38; a988 misit F. pontifex ‥ ad regem Eaduueardum, motus cum magna iracundia ac ~one, et mandavit ‥ maledictionem contra benedictionem quam beatus papa Gregorius ‥ genti Anglorum antea misit, nisi ‥ Conc. Syn. 167; ~o, wergnes vel gehat Ælf. Gl.. 2 devotion, or ? f. l. ‘~magnificat’ sequitur, per quod dĕvŏtatio [? l. dēvōtio] surgit Garl. Myst. Eccl. 263 (cf. J. Glast. 201: †devocatione [v. l. devotione]).

dēvōtātĭō, ōnis, f. (devoto), ¶ 1 anathème : Vulg. Reg. 3, 8, 38 ¶ 2 dévouement : Heges. 5, 2, 59.