dissicio
dissĭcio, v. disicio.
dissicio, ere, s. dis-icio.
See: dissicere
dīssĭcĭō, (13) ĕre, tr., [le même verbe que disicio, v. disjicio ] ; on trouve souvent cette orthographe dans les manuscrits, mais seulement aux formes du présent ; on trouve même dessicio Pl. Curc. 424.
➳ v. disjicio.
Ille
veteris militiæ more Dissicere hostium cuneos, etc. Prudentius Hymno 1 :
Tu Christe somnum Dissice . Ubi Iso Magister, Nos in area sua
ventilat, in nobis purgat triticum, Dissicit paleas, urit
zizania.
Dissiciensque cavæ fluitantia vellera nubis.
Lib. 3 :
Dissiciens ruptis membrorum vincula modis.
Eod. lib. :
Dissiciens sparsam procul a compage ruinam.
Denique lib. 6 :
Dissiciens , longeque suis Divortia ripis.
Ita in omnibus MSS. legi asserit Juretus, ut et apud Juvencum lib. 2 :
Dissicit ille mei pecoris per devia pastus.
Et apud Marium Victorem lib. 1. in Genesim :
.... Signataque limite certo
Tempora Dissiciens certa statione peracta.
Et lib. 3 :
Si tunc in partes populus se Dissicit unus.
Carmen de miseria vitæ humanæ, apud Barthium lib. 44. Advers. cap. 17 :
Utinam et tuorum nubila affectuum
Vitalis eadem Dissicet victoria.
Vide Savaronem ad Sidonium Carmine 5.Descaieralias, pro Desecare, vulgo
Item les pasturages et usages, que les habitans ont ès marais de mener
leurs bestes pasturer et Descaier l'herbe, etc.