disturbo
disturbo, to drive asunder, separate by violence, throw into disorder, disturb
Could not find disturbatis in Logeion dictionaries.
disturbatis perfect passive participle feminine dative plural, perfect passive participle neuter dative plural, present active indicative 2nd plural, perfect passive participle masculine dative plural, perfect passive participle neuter ablative plural, perfect passive participle masculine ablative plural, perfect passive participle feminine ablative plural of disturbo
dis-turbo, āvi, ātum, 1, v. a., to drive asunder, to separate by violence, to throw into disorder, disturb.
- I Lit.
- A In gen. (rarely): vidistis contionem gladiis disturbari, Cic. Mil. 33 fin.: sortes, id. Div. 1, 34 fin.: freta (Auster), Sen. Hippol. 1012. —Far more freq. and class. (but not in the Aug. poets),
- B Pregn., to demolish, destroy (esp. freq. of buildings): aedes, Lucr. 2, 1102; so, domos, id. 6, 241: domum meam, Cic. Phil. 5, 7, 19: urbes, Lucr. 6, 587: porticum Catuli, Cic. Att. 4, 3 et saep.: ignis cuncta disturbat ac dissipat, id. N. D. 2, 15, 41: opera, * Caes. B. C. 1, 26, 1: si qua in vineis fossor disturbavit, Col. 11, 2, 38.—
- II Trop., to frustrate, thwart, ruin: at nunc disturba quas statuisti machinas, Plaut. Ps. 1, 5, 137 (551): vitae societatem, Cic. Rosc. Am. 38, 111; cf. concordiam, Sall. H. Fragm. 1, 19 ed. Gerl. (Orat. L. Philippi); so, disturbare atque pervertere legem, Cic. Agr. 2, 37, 101: judicium tollere ac disturbare, id. Sull. 5, 15; cf. ib. 25, 71: rem, to hinder, prevent, id. Fam. 11, 21 fin.; cf. nuptias, Ter. And. 182.
dis-turbo, āvī, ātum, āre, stürmisch, heftig auseinander treiben, -werfen, in Unordnung bringen, I) eig.: A) im allg.: contionem gladiis, Cic.: auster disturbat freta, beunruhigt, macht aufrührerisch, Sen.: si qua in vineis fossor disturbavit, in Verwirrung gebracht hat, Col. – B) prägn., auseinander reißen, zertrümmern, zerstören, pontes, Cornif. rhet.: aedificium, Cic.: tectum villamque, Cic.: domum alcis, Cic.: opera, Caes. – II) übtr., zerschlagen, zunichte machen, stören, hintertreiben, vereiteln, nuptias, Ter.: societatem, Cic.: legem, Cic.
See: disturbare
disturbō, (11) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 disperser violemment : contionem Cic. Mil. 91, disperser une assemblée, cf. Div. 1, 76 ; freta Sen. Phædra 1012, bouleverser les flots du détroit ¶ 2 démolir : domum Cic. Phil. 5, 19, démolir une maison ; ignis cuncta disturbat Cic. Nat. 2, 41, le feu détruit tout ¶ 3 [fig.] bouleverser, détruire (un mariage, une loi, un jugement, une affaire) : Ter. Andr. 182 ; Cic. Agr. 2, 101 ; Sulla 15 ; Fam. 11, 21, 5.
- 1. uiteendrijven, verstrooien; ➤ contionem gladiis ~; auster disturbat freta; sortes ~;
- 2. vernietigen, verwoesten [aedificium; porticum; opera];
- 3. (metaf.) dwarsbomen, doen mislukken, verijdelen [vitae societatem; legem].
dis-turbō āvī, ātus, āre,
- to drive asunder, separate by violence, throw into disorder, disturb: vidistis contionem gladiis disturbari: sortīs.—To demolish, destroy: ad disturbandas nuptias, T.: ignis cuncta disturbat: opera, Cs.—Fig., to frustrate, thwart, ruin: vitae societatem: legem.