disyllabus

dĭsyllăbus, a, um, adj., = δισύλλαβος,

• dissyllabic, Lucil. ap. Non. 26, 7; Quint. 1, 5, 31; Ter. Maur. p. 2431 P.—Plur. as subst.: dĭsyllăbae, ārum (sc. voces), f., dissyllabic words, dissyllables, Mart. Cap. 3, § 269; also, dĭsyllăba, ōrum (sc. verba), n., the same, id. 5, § 521 al.

dīsyllabus, a, um (δισύλλαβος), zweisilbig, Quint. 1, 5, 31. Prisc. de acc. 4, 37. Mart. Cap. 3. § 269. – subst., dīsyllabon, ī, n., ein zweisilbiges Wort, Lucil. 544: Plur., Mart. Cap. 5. § 521.

disyllabus [CL < δισύλλαβος] , disyllabic. b (as sb. n.) disyllable. hic dactilus totidem locis inseritur excepto ultimo pede, quem necesse est disillabum esse, ne sillabarum amplior numerus crescat Aldh. Met. 10 p. 88; A ante L est brevis quando diccio est dissillaba Ps.-Gros. Gram. 26; homo est dissylaba vox Lutterell Occam 46.  b [praepositiones] corripiuntur cum crescendo ~a reddunt, ut ‘ădit’, ‘ŏbit’ Bede AM 95; ‘vos’ si pronomen monosyllabum, per U; si ~um erit, prior syllaba ab U, sequens a B incipit, ut ‘vobis’; si animal significat, monosyllabum per B; si ~um, prior syllaba a B, sequens ab U incipit, ut ‘bos, bovis’ Alcuin Orth. 2348; dissyllabum hoc ‘Deus’ †par [? l. pars] orationis non est Pull. Sent. 675b.

dĭsyllabus, a, um (δισύλλαβος), dissyllabique, de deux syllabes : Quint. 1, 5, 31 || pl. n. disyllaba Capel. 5, 521, et f. disyllabæ Capel. 3, 266, dissyllabes.