ditator
dītātor, ōris, m. [dito],
- one that enriches (late Lat.), Aug. Conf. 5, 5.
dītātor, ōris, m. (dito), der Bereicherer, Augustin conf. 5, 5 u.a. Eccl.
corpus ejus [Henrici I ] ‥ apud Radingum in monasterio, cujus ipse devotus fundator largusque ~or exstiterat, sepultum est
abbas [de Burgo ], consanguineorum suorum in dampnum ecclesie sue amator et ~or, ‥ de dilapidatione ‥ convictus depositus est
rex Henricus II tam largus et largifluus ~or ac eciam dotator illius [ecclesie Cluniacensis ] fertur fuisse ut dicatur ‥ precipuus noster fundator
dītātŏr, ōris, m. (dito), celui qui enrichit : Aug. Conf. 5, 5.
Spiritus S. consolator
et Ditator fidelium. Petrus Chrysologus Serm. 9 : Venit tuus Ditator in
paupere. Ditator Abbas, in Epitaphio Edelini Abbatis Wizenburgensis, inter
Vindemias Litterarias Schannatti pag. 12.