ductito
ductĭto, āvi, v. freq. a. [duco], to lead, to lead with one (a Plautin. word).
- I Prop.
- A In gen., Plaut. Rud. 2, 7, 26 (584).—
- B In partic., to lead home a wife, to marry, Plaut. Poen. 1, 2, 60 (269).—
- II Trop., to deceive: ego follitim ductitabo, Plaut. Epid. 3, 2, 15 (351).
ductito, āvī, ātum, āre (Intens. v. duco), führen, wegführen, mit sich führen, I) eig.: 1) im allg., Plaut. rud. 584 u. Eccl. – 2) insbes., heimführen, heiraten, Plaut. Poen. 272. – II) übtr., anführen, betrügen, Plaut. Epid. 351.
See: ductitare
ductĭtō, (16) āvī, ātum, āre, fréq. de ducto, conduire : Pl. Rud. 584 || emmener chez soi [une femme], épouser : Pl. Pœn. 272 || duper, tromper : Pl. Epid. 351.
- 1. mee naar huis nemen;
- 2. (metaf.) voor de gek houden, bedriegen.