duellare

duellare [LL], ~ari , to fight a duel. Osb. Glouc. Deriv, 177 (v. duellio a); cumbatre, ~are Gl. AN Ox. f. 154; 1314 salvo in casu alte justicie quod infra subicitur de corpore condempnati et quod consueturn est de guagio ~ar[i] RGasc IV 1539; s1391 miles cum quodam Anglie milite ~abat Plusc. X 11; s1397 cum [duces] ~are cepissent, rex ‥ pacem statim proclamabat Dieul. 144; s1398 dux Herefordie ‥ de prodicione ‥ ducem Norfolkie appellavit; unde rex assignavit eis crastinum Exaltacionis S. Crucis ad ~andum Ad. Usk 23; requiritur quod partes ~are volentes ‥ sint jurate ‥ ad pugnandum usque ad certum punctum per ‥ judicem eisdem assignandum Upton 73 (cf. ib. 76: ex ‥ causis honestis ~antes debent sicut volunt optimis ‥ indui armaturis, tubicinantibus et aliis instrumentis musicis ministrallis ludentibus); s1508 hic [comes Hemertoniae, sc. Hamilton] est ille qui cum illo strenuo milite de Labastide in Scotia ‥ strenuissime ~atus est André Hen. VII 105.