dulia

dulia [LL gl. < δουλεία] , service. [in Graeca lingua] ‘servitus’ duobus modis ac diversa significatione solet appellari: dicitur enim λατρεία , dicitur et δουλεία sed δουλεία intellegitur servitus communis. ‥ λατρεία autem vocatur servitus illa quae soli divinitatis cultui debita ‥ est Bede Luke (iv 8) 368; in aula veritas est pestilencia / et assentantium dolus est dulia [gl.: servitus exhibenda homini] Walt. Wimb. Palpo 38; s725 si creatori latriam, creature post Deum ~iam debemus Higd. V 24 p. 210; respondebis fortassis dicendo quod sic et non aliter istos deos honoras cultumque ~ie non latrie eis prebes Bradw. CD 17C; nulla talis [sc. complexa] veritas est Deus vel creatura; unde venerari debeat, nescio an sibi competeret ~ia vel latria, credo tamen pocius quod esset idolatria (Kyn.) Ziz. 65; prohibuit Johannem angelus [cf. Apoc. xxii 9] seipsum vel ~ia adorare Wycl. Incarn. 35; honor vocatus ~ia debetur homini et angelo Concl. Loll. XII 8; a service, ‥ ~ia, latria; versus: ‘dic dŭlĭam gentis; latriam, omnipo[te]ntis’ CathA.