epitheton
ĕpĭthĕton, i, n., = ἐπίθετον, in gram.,
- an epithet, adjective, Quint. 8, 2, 10; 8, 3, 20; Macr. S. 6, 5 al.
epitheton, ī, n. (ἐπίθετον), das Beiwort, Quint. 8, 3, 20 u.a. Macr. sat. 6, 5. § 1 sqq. Serv. Verg. Aen. 1, 4.
quaedam ~a, quae nominibus copulantur
calamistrum, unde dirivatur ‘calamistratus’ ~um
bombicinus (dirivatum nomen ~on a bombicibus, i. e. vermibus)
quartae decimae [qualitatis ] mediae significationis quae ab aliis ~a dicuntur, ut magnus, fortis
epiteton, quando ‥ dicitur alicujus nomen proprium de aliquo alio cum sua proprietate gracia proprietatis ut ‘iste est Plato philosophus’
sunt epitheta crucis cruciatus, pugna, triumphus, / mens robusta, fides firma, perenne decus
talia preludunt epitēta miserrima belli. / cur? quia gesta canens ethicus esse volo
ĕpĭthĕtŏn (-tum), ī, n. , (ἐπίθετον), épithète [t. de gramm.] : Quint. 8, 2, 10 ; 8, 3, 20.