epitoma
ĕpĭtŏma, æ, f. , c. epitome : Cic. Att. 12, 5, 3.
Sed et hactenus rivo jucundissimo ac in omni virtutum stemmate
præfulgido ex primoribus fontibus totius Europæ emananti Cohæres, Hludovico scilicet
dilectissimo Regi nostro, qui licet augustiori limite terrarum, virtute tamen vincit
Herculem Centauros domitantem, et agilitate Ulissem. Interroga Sclavos in gyro, et non
miraris Epitoma meum. Id est laudes meas, Epitomanamque apud Papiam significat
memoriam.