expiare

expiare [CL] 1 to expiate, atone for (sin or offence). a690 psalmigrafus ‥ propriae piaculi ~ians flagitium conscientiae ‥ infit ‥ Aldh. Ep. 5 p. 492; accepto clericali habitu, praeterita piacula ~iare certabat Felix Guthl. 20; utrum [Mauritius] mallet delicta sua in hac vita ~iare an in alia R. Niger Chr. II 141; quousque [injuria] manifeste fuerit ~iata per penam Nig. Ep. 19; 1191 (v. distrusus); [Mauritius] suo ‥ sanguine mundanas maculas et mendas meruit in terris ~iare Gir. PI I 20 p. 124. 2 to clear (person or soul) of guilt; b (refl.). qua ratione, si inculpabiles sunt [clerici], possunt ~iari? Egb. Dial. 3; Deus ‥ vos ‥ ~iet ab omni contagione delicti Id. Pont. 81; ut nos ‥ ~iet a peccatis quibus meremur supplicium Abbo Edm. 17; jejunia quae nos ~iando gratiae tuae dignos efficiant et ad remedia perducant aeterna Rit. Durh. 23; secundum quod homo [Christus] est sacrificium quo ~iati sumus J. Cornw. Eul. 8; anime ~iate Coggesh. Visio 30; expiet ut mundum mulier, qui per mulierem / subsidet Garl. Epith. I 203.  b ~iet se inde coram omnibus, petita venia Cust. Cant. Abbr. 264. 3 to cleanse, purge (partly fig.). 680 vascula ‥ et fialas ‥ cineribus ~ianda purgandaque praecipiunt Aldh. Ep. 4 p. 484; illuxit postquam Phebi clarissima lampas / et mundum furvis expiat a tenebris G. Amiens Hast. 568; 11‥ hec sacras Iesu lacrimis / ‥ / mentis tenebras expians Anal. Hymn. LI 175.