falsiloquus

falsĭlŏquus (-locus), a, um, adj. [falsus + loquor],

• that speaks falsehoods: quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo. Plaut. Capt. 2, 2, 14 (264); Prud. Apoth. 107; also Plaut. Mil. 2, 2, 36 (191), glossema.—Subst.: fal-sĭlŏquus, i, m., a false accuser, Vulg. Job 16, 9.

falsiloquus (falsilocus), a, um (falsus u. loquor), trügerisch (lügnerisch) redend, lügenhaft, a) v. Pers., Vulg. Iob 16, 9. Cl. Mam. de anim. 2, 11 in.: m. Genet., quarum rerum te falsilocum mihi esse nolo, doch wünsche ich, daß du dabei nicht lügest, Plaut. capt. 264. – b) v. Lebl.: pagina divini libri, Prud. apoth. 107: vanitas, Cl. Mam. de anim. 3, 9, 3.

falsiloquus [LL] , lying, telling lies; (also as sb. m.) liar. a796 melius credebam veritati quam ~ae aliorum narrationi Alcuin Ep. 82; falsiloquis praebebant jurgia linguis Frith. 577; J. Sal. Pol. 765B (v. concentor); vos ~os et mendosos fures R. Cold. Godr. 327; si vobis a ~is et erroris spiritibus vestra persuasa est opinio D. Lond. Ep. 24; homo ~us vel falsus in verbis Wycl. Ver. II 1.

falsĭlŏquus (16) (-lŏcus), a, um, (falsus, loquor), menteur : Pl. Capt. 264 ; Mil. 191.

falsiloquus , a, um. adj.
詐言者。

Suggest a Translation
See an image