garricae
Garriciæ, in Chartis ann. 1066. et 1073. apud Joffridum in Nicia pag. 162. et in Chronologia Lirinensi tom. 1. pag. 365.
Garicæ, et
Garriciæ.
Garrigiæ, in Charta ann. 1289. apud eumdem Gariellum in Episcopis Magalonensibus pag. 263. Petrus Roboriensis Poeta Provincialis apud Joann. Nostradamum cap. 56 :
Paut m'an valgat mos precs, ny mos prezics,
Ni jauzimen d'ausel, ni flour d'eglay,
Ni lou placer que Dieu transmet en may,
Quand on vey verds lous prats, ni lous Garrics.
Ego Bernardus Atonis, vicecomes Nemausi, dono et in perpetuum concedo ad patuum
popolo Nemausensi omnes Garrigas, quæ sunt infra terminos, quos modo dicam.
Garric Petro Roboriensi seu de Ruere, cujus laudati a Cangio versus v. Garricæ, ita legi debent, auctore ill. Pr.
Pauc m'an valgut mos precs, ni mos prezics,
Ni jauzimen d'ausel, ni flour de glay, etc,
Vide in Garricæ.Garric, Ilex : unde Occitanis
Garrigues, ut et Provincialibus
Garriguo, Agri sunt virgultis obsiti, præsertim ilicibus minoribus, quas vocant
coccigeras, cocciglandiferaset
aculeatas, hæcque propria notio est vocis
Garricæ, quæ pluribus in Chartis ab agris nude incultis distinguitur : unam alteramve in exemplum profero. Charta ann. 845. Marcæ Hispan. col. 781 :
Vindo
illas villas... cum pratis et pascuis, silvis, Garricis... cultum et incultum.
Alia ann. 879. col. 809 : Ildegernus Presbyter dimisit ad Abraham clericum fratrem
suum terras cultas et incultas, silvis et Garricis. Multo plures prætereo ne
longior sim in re manifesta. Si lubet, vide Probat. Histor. Tutel. pag. 329. 360. Chartam
ann. 638. apud Lobinell. tom. 3. Hist. Paris. pag. 20. col. 2. etc. Cum autem hujusmodi
loca, ubi crescunt ilices, fere spargantur thymo, amaraco aliisque similibus herbis seu
plantis virentibus, hinc eorum viriditas non male pratis comparatur a P. Roboriensi in
versibus mox laudatis. Vide Ascendit dicta comba usque ad Garricum signatum,... et sicut dictus Garricus
vadit apud Garricum, qui est ante domum Bernardi Laura. Vide mox
Garrigua.