gerundium

gĕrundĭum, ii, n. [gero], in gram.,

• a gerund, Diom. p. 350 P.; Prisc. p. 808 ib. al.; also called gĕrundīvus mŏdus, Serv. p. 1788 P.

gerundium, iī, n. (gero), als grammat. t. t. = das Gerundium, Diom. 356, 13. Prisc. 8, 44: dass. gerundi modus, Serv. in Donat. 412, 18 K. (wo Putsche gerundivum modum).

gerundium, ~ivum [LL] , gerund (gram.). V. et. gerere 16. infinita [MS: infinitiva] ‥ et impersonalia et ~ia carent naturaliter personis Alcuin Gram. 882A; quod ipsa ~iva secundum quod hujusmodi non sunt construenda cum ‥ acusativo a parte ante probo (J. Cornw) OHS NS XVI 178; habet hoc inpersonale tria que ~ia dicuntur, quia tam actionis quam passionis sensum habent ‥ unde sive ‘vadam et percutiam’ sive ‘ut percutiar’ bene dititur ‘vado causa percutiendi’ Ps.-Gros. Gram. 49; primo modo est hec falsa ‘Pater scit gignendo’ et secundo modo similiter, nisi ~ivum notet concomitantiam Hales Sent. I 396; non habet ~ium nominativum Bacon XV 86; major ‥ prosyllogismi falsa est ‥ si accipiatur in majore ‘participando’ ~ivum Duns Ord. III 196; ~ivum constructum cum ‘potencia’ notat ‘actum’ ut egredientem ab eodem supposito cui attribuitur potencia Ib. IV 134; 1342 non utantur clerici reciprocis verbis in actis cum ablativorum absolutorum et ~iorum multitudine scrupulosa, ne dum nimia brevitate uti nituntur gestorum taceant veritatem Conc. II 691b.

gĕrundĭum, ĭī, n. , gérondif [t. de gramm.] : Diom. 356, 13.