gluto
glūto or glutto, ōnis, m. [1. glutio],
- a glutton, gormandizer, Pers. 5, 112; Poët. ap. Anth. Lat. 2, 405; cf. Paul. ex Fest. s. v. ingluvies, p. 112 Müll.; Schol. Jus. 4, 17; 29; Isid. Orig. 10, 114.
glūto, s. glutto.
glūtō (-ttō), ōnis, m. , glouton : *Pers. 5, 112 ; Anth. 1069, 17 Meyer ; P. Fest. 112, 2 ; Gloss.
Divites, Gluttones . Et infra : Neronem dicit Gluttonem . S.
Ambrosius : Sic amat diabolus filios suos ut perdat, sicut amat Gluto porcellum ut
comedat. Acta S. Sebastiani cap. 3. de Vita præsente : Ipsa dat
edacitatem Glutonibus , ipsa ebrietatem ingerit temulentis. S. Eligius Homil.
14 : Qui erat commessator, id est, Glutto , aut ebriosus, fit parcus et
sobrius. Ditmarus lib. 4 : Glutto et simulator.Et quos desides vocat, et Glutones conculcare desiderat.
At contra Gluttonum ista solet esse defensio, licet non
per omnia falsa : Melius est, aiunt, abstinere a vitiis, quam a cibis. Sed quomodo
abstinet a vitiis qui gulæ deservit ?
Va Glous, dit Nain, Dex te doint encombrer.
De Glutonibus et
meretricibus.