glutto

glūtto, s. gluttio.

glutto (glūto), ōnis, m. (gluttio), der Schlemmer, Anthol. Lat. 1069, 17 (= Anthol. Lat. fasc. 2. p. XLIV Riese). Schol. Iuven. 4, 17 u. 29; vgl. Paul. ex Fest. 112, 2. Gloss. II, 358, 10 (wo ›gluto u. glutto, λαίμαργος‹).

glutto [CL], gluto 1 glutton; b (of animal, as adj.). vescor aliquando his cibis, et aliquando aliis, cum sobrietate sicut decet monachum, non cum voracitate, quia non sum gluto Ælf. Coll. 102; Garl. Mor. Scol. 403 (v. epulo); multum ‥ edax dicitur gluto, vorator, quod monachum et maxime cellararium non decet. non enim glutonis sed abstinentis oratio penetrat celum Cust. Cant. 126; a gluton, ambro ‥, gluto CathA.  b edax vel ~o Ælf. Sup. 171 (v. edax a); fortis ~o et multus edax lupus et vorax et non parcus Ælf. Bata 4.11 p. 35; gluto canis vituli cor cito dente rapit Walt. Angl. Fab. (ed.Hervieux) p. 381. 2 worthless fellow, rascal; cf. AN glutun. cum unus ex castrensibus in equo forti scelus accelerans ut eum freno retineret manum extenderet, ipse ~onis illius equum ‥ percussit Gir. Galf. II 1 p. 389.

glutto, gluttōnis, m.: ghiottone.