grammatice
grammătĭce, ës, v. 1. grammaticus, II. B.
grammătĭcē, adv., v. 1. grammaticus fin.
1. grammaticē, ēs, f., s. grammaticus.
2. grammaticē, Adv. (grammaticus), grammatisch, Quint. 1, 6, 27.
adverbium preteriti temporis participio futuri minus ~e copulasti
‘quod continetur’ magis dixisset ~e ‘qui continetur’
1 grammătĭcē, conformément aux règles de la grammaire : Quint. 1, 6, 27.
2 grammătĭcē, ēs, v. grammatica.