halatio
hālātĭo, ōnis, f. [halo],
- a breathing, breath, Cassiod. in Psa. 37, 12.
quedam ‥ ex ~onibus [] habent esse, ut bibiones ex vino : exhalationibus Gerv. Tilb. I 8
hālātĭō, ōnis, f. (halo), haleine : Cassiod. Psalm. 37, 12.
Quilibet dictorum canonicorum assistentium singulariter, ut prælatus,
præfationes, consecrationes, benedictiones, signa, cruces et Halationes, super ea
facient voce submissa. Infra : Halent ter pontifex et sacerdotes
assistentes in ipsam ampullam.