harmonicus
harmŏnĭcus, a, um, adj., = ἁρμονικός,
- of or belonging to agreement or harmony, harmonious, harmonic (very rare): res, Varr. L. L. 10, § 64 Müll.: harmonica ratio, quae cogit rerum naturam sibi ipsam congruere, Plin. 2, 109, 113, § 248: tinnitus, Mart. Cap. 1, § 27.
harmonicus, a, um (ἁρμονικός), das richtige Verhältnis darstellend, im Einklange stehend, harmonisch, Varro LL. 10, 64: ratio, eine ausgleichende Berechnung, Plin. 2, 248. Chalcid. Tim. 55 u. 267: disciplina, Chalcid. Tim. 32: tinnitus (Plur.), Mart. Cap. 1. § 27.
membra ‥ quadam ‥ proporcione harmoniaca pariter sunt conjuncta
sunt corpora illa [sc. superiora ] secundum ~am proporcionem conjuncta
musica succedit que nunc harmonica, sepe / rythmica me tenuit
angeli ‥ armonicis vocibus psallentes(
populos multos a sciatica passione ‥ ~a dulcedine liberasse
quelibet longa continet tria tempora et sic quelibet longa equipollet longe et brevi in primo modo vel brevi et longe in secundo modo vel ambobus, si bene armonice deducantur
magister P. fecit quadrupla optima ‥ cum habundantia colorum armonice artis
est et altera medietas, que dicitur armonica, que partim convenit cum arsmetrica, partim cum geometrica
diapason dicitur ‥ quasi ‥ omnes proportiones concludens armonicas in se
dicit Aristoteles [] quod ~a est sub arithmetica et arithmetica habet dicere ‘propter quid’ eorum quorum ~a dicit ‘quia’ Arist. An. Post. I 13
harmŏnĭcus, a, um (ἁρμονικός), bien proportionné, harmonieux : Varro L. 10, 64 ; Plin. 2, 248.