hemionion

hēmĭŏnĭon, ĭi, n., = ἡμιόνιον,

• a plant, called also asplenum, Asplenium hemionitis, Linn.; Plin. 27, 5, 17, § 34; App. Herb. 56.

hēmionion, iī, n. (ἡμιόνιον), I) = teucrion (w. s.), Plin. 25, 45 (Detl. hemioneon). Ps. Apul. herb. 57. – II) = asplenos (w. s.), Plin. 26, 41 (Detl. hemionium) u. 27, 34 (Detl. hemionon).

hemionion [CL < ἡμιόνιον], hemionitis [LL] , plant, (?) hart’s tongue, ‘mule-fern’. accipe juniperum, camphoram ‥ et herbam †emine, et coque, et in balneo pone patientem Gilb. VII 307. 2; hart’s tongue, ~itis Levins Manip. 167.

hēmĭŏnĭon, ĭī, n. (ἡμιόνιον), cétérac, doradille [plante] : Plin. 26, 41 ; Ps. Apul. Herb. 56.

hēmĭŏnĭon, ii, n.: cedracca (pianta) Plin ⧟ André (2010 - 119) ἡμιόνιον; POWO 17040860-1, 115089-1.