heremus
hērēmus, v. eremus.
Heremus et desertum ita
distinguitur. Heremus est invia solitudo ubi nunquam habitatum est. Desertum ubi
aliquando habitatum et derelictum est. Ita vetus Gloss. Sangerm. et Johan. de Janua.Heremis et populatis, in Charta ann. 1142. inter Probat. tom. 2. Hist. Occit. col. 495.