impersonaliter
im-persōnāliter, Adv. (impersonalis), nicht persönlich, ohne Benennung der Person, Florent. dig. 45, 3, 15. – als gramm. t. t. = unpersönlich, Macr. de diff. 20. § 3. Donat. ad Ter. Andr. 1, 1, 102 u. 2, 3, 29.
sumatur hoc verbum ‘est’ ~iter, sicut et hoc verbum ‘fuit’, cum dicitur ‘fuit quando non fuit tempus’
motum quidem significatum sic inpersonaliter ut infinitivum est considerare prout est aut principium alterius motus ut ipsum generans aut ut ‥
Personamseu Clericum, qui ei Ecclesiæ deserviat, nominandi, aut certam præstationem, quam Altarium redemtionem vocabant, accipiendi, cum instituitur nova persona. Hac notione legitur tom. 5. Annal. Benedict. pag. 310. 387. et in Vita Urbani II. PP. tom. 3. Operum Posthum. Mabillonii et Ruinartii pag. 213. etc. Vide Personæ.
Præbendam quam clerici ecclesiæ S. Vincentii in
ecclesia S. Evremundi de Credulio legitime possederunt et possident, ut ipsa ecclesia
perpetualiter et Impersonaliter possideat concedimus et summa pontificali auctoritate
firmamus. Unde Impersonaliterdicitur altare aliudve beneficium alicui monasterio concedi, cum altaris aut beneficii titulus nemini nominatim adscribitur, totique conventui tribuitur possidendum. Quod ex hodierno Canonicorum Regularium usu, præsertim ubi de præbendis in aliis ecclesiis ipsis attributis agitur, confirmari licet. Vide mox
Ne quis ex Beneficiatis circa onus Missarum sibi
incumbentium dubitet pro varietate clausularum institutionis beneficii sui, declararunt
quod institutio loquitur Impersonaliter, scilicet quod quotidie, vel expresse, quod per
se, vel per alium celebret, seu faciat celebrare.