itinerarius
ĭtĭnĕrārĭus, a, um, adj. [iter],
- of or belonging to a journey or march, itinerary (late Lat.): sumptus, Lampr. Commod. 9: motus, the motion of travelling, Amm.21, 15, 2.—Hence,
- II Subst.: ĭtĭnĕrārĭum, i, n.
- A An account of a journey, an itinerary, Veg. Mil. 3, 6. —
- B A signal for marching: itinerarium sonare, Amm.24, 1.
itinerārius, a, um (iter), zur Reise-, zum Marsche gehörig, Reise-, Marsch-, vestimenti genus, Lampr. Alex. Sev. 27, 4: sumptus, Lampr. Commod. 9, 1: agger, gebahnte Straße, Amm. 19, 8, 2. – subst., itinerārium, iī, n., a) das Signal zum Marsche, itinerarium sonare (blasen) lituos iubet, Amm. 24, 1, 1. – b) die Wegbeschreibung, Veget. mil. 3, 6.
unum adhuc ~io labore obtarem vestrum inire sudorem
ut Jerosolimam iret ubi labore ~io ‥ Dei sepulcrum videret
qui ‥ possit ‥ ~ias citra difficultates dirigere gressus
de qualibet nave ‥ ~ia in saffariam
vehicula vero quamplura propter ~ios aegrotantes constructa fuerant
cum ‥ Jesus ‥ civitatem Naym ‥ ingrederetur salutaris tunc ~ius
a multis pontificibus ‥ multa altaria tabuleque ~ie consecrate sunt
ĭtĭnĕrārĭus, a, um (iter), de voyage : Lampr. Comm. 9 || de chemin, de route : Amm. 21, 15, 2.
Voiageur. Eckeardus Junior de Casibus S. Galli cap. 3 :
Homo erat Itinerarius, lateque terrarum et urbium gnarus.
portatile.
Benedictio lapidis Itinerarii, in Pontif. Mogunt. MS. fol. 87. Vide in Itinerarius.
Sunt termini, quibus fides non est adhibenda : isti
dicuntur Itinerarii. Id est, qui facile moventur.